သီဟရာဇ်မင်း၏ စေတနာ

သီဟရာဇ်မင်း၏ စေတနာ

ရှေးရှေးတုန်းက ဟိမဝန္တာတောကြီးအုပ်အနီး၊ သစ်ပင်ပန်းမန်တို့ စိမ်းလန်းစိုပြေ၊ သားရဲတိရစ္ဆာန်အပေါင်းတို့ သီတင်းသုံးနေထိုင်ကြသည့် ကျက်သရေခမ်းနန “ဇမ္ဗူဒီပါ” ဟုခေါ်သော တောအုပ်ကြီးတစ်ခု ရှိလေသည်။ ထိုတောအုပ်ကြီး၏ အလယ်ဗဟိုတွင် “သီဟရာဇ်” ဟူသော ခြင်္သေ့မင်းကြီးတစ်ပါး စိုးစံအုပ်ချုပ်တော်မူလျက် ရှိလေသည်။ သီဟရာဇ်မင်းကြီးသည် “အရိမဒ္ဒန” ဟူသော အမည်နှင့် အလောင်းအလျာအဖြစ် ကိန်းဝပ်တော်မူခဲ့ဖူးသော ဘုရားလောင်းဖြစ်တော်မူသည်။

သီဟရာဇ်မင်းကြီးသည် အလွန်တရာမှ “သနန” နှင့် “ကရုဏာ” တရားတို့နှင့် ပြည့်စုံတော်မူသည်။ ကိုယ်တော်၏ “စေတနာ” သည်ကား မည်သူမျှ မမီနိုင်လောက်အောင် မြင့်မြတ်လှသည်။ တောတွင်းသားရဲတိရစ္ဆာန်အပေါင်းတို့သည် မင်းကြီး၏ “သနန” ကို အလွန်ကြောက်ရွံ့သော်လည်း၊ မင်းကြီး၏ “ကရုဏာ” ကိုမူ အထူးပင် ချစ်ခင်လေးစားကြလေသည်။ နေ့စဉ်နံနက်တိုင်းတွင် သီဟရာဇ်မင်းကြီးသည် သူ၏ နန်းတော်ဖြစ်သော ကျောက်တောင်ထိပ်ပေါ်မှ အောက်သို့ဆင်းသက်၍ တောအုပ်ကြီးတစ်ခုလုံးကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုတော်မူလေ့ရှိသည်။

ထိုနေ့ကလည်း ထုံးစံအတိုင်း သီဟရာဇ်မင်းကြီးသည် နန်းတော်မှ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။ နေရောင်ခြည်သည် သစ်ရွက်များကြားမှ စိမ့်ဝင်လာ၍ တောအုပ်ကြီးတစ်ခုလုံးကို ရွှေရောင်သန်းစေသည်။ ငှက်တို့၏ ကျေးချင်းသံ၊ မြေခွေးတို့၏ အော်ဟစ်သံ၊ ကျီးကန်းတို့၏ တောင်တန်းပေါ်မှ အသံများသည် နံနက်ခင်း၏ တိတ်ဆိတ်ခြင်းကို ပျက်ပြားစေသော်လည်း၊ သာယာနာပျော်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

မင်းကြီးသည် သစ်ပင်ကြီးများအောက်မှ ဖြတ်သန်းလျက် ရှိသည်။ ရုတ်တရက် သူ့နားထဲသို့ “အီး... အီး...” ဟူသော နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေသည့် အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။ ထိုအသံသည် အလွန်အားနည်းသော်လည်း၊ မင်းကြီး၏ နားထဲသို့ စူးနစ်ဝင်ရောက်သွားသည်။ သီဟရာဇ်မင်းကြီးသည် အသံလာရာဘက်သို့ အလျင်အမြန် လျှောက်သွားတော်မူသည်။

အသံကို လိုက်၍ သွားသည်နှင့်၊ သစ်ပင်တစ်ပင်၏ အောက်တွင် မြေကြီးပေါ်တွင် ပစ်လွှတ်ထားသကဲ့သို့ ခွေခွေလေး ရှိနေသော “ကြွက်” သားငယ်တစ်ကောင်ကို တွေ့မြင်တော်မူသည်။ ထိုကြွက်သားငယ်လေးသည် အလွန်ပင် ပိန်ချုံးနေပြီး၊ “ဒဏ်ရာ” များလည်း ရှိနေသည်။ ၎င်း၏ “ခြေထောက်” တစ်ဖက်မှာမူ “ရောင်ရမ်း” နေပြီး သွေးများ စို့နေသည်။

သီဟရာဇ်မင်းကြီးသည် ထိုကြွက်သားငယ်လေးကို မြင်သောအခါ “အလွန်ပင် စိတ်မကောင်း” ဖြစ်တော်မူသည်။ “ကရုဏာ” စိတ်များ “ပြင်းပြင်းထန်ထန်” ပေါ်လာသည်။ “အလောင်းအလျာ” ဖြစ်တော်မူသောကြောင့် “သနန” တရားသည် ကိုယ်တော်၏ “စိတ်နှလုံး” တွင် အမြစ်တွယ်နေသည်။

“အို... သနန ကလေးငယ်... ဘာဖြစ်ကုန်တာလဲ...” သီဟရာဇ်မင်းကြီးက “နူးညံ့သောအသံ” ဖြင့် မေးတော်မူသည်။

ကြွက်သားငယ်လေးသည် “ကြောက်လန့်” သွားသည်။ သူ့အသက်ကို မင်းကြီးက “စား” မည်ဟု ထင်သည်။ “တုန်တုန်ယင်ယင်” နှင့် “အသံခပ်သေးသေး” ဖြင့် ဖြေသည်။

“မ... မင်းကြီး... ကျွန်တော်... ကျွန်တော် “အမေ” ကို... “အစာ” သွားရှာရင်း... “မြေခွေး” တစ်ကောင်က... “ဖမ်း” မှာစိုးလို့... “အပြေးအလွှား” ပြန်လာတဲ့အခါ... “ကျောက်တုံး” နဲ့... “တိုက်” မိပါတယ်... “ခြေထောက်” က... “နာ” လွန်းလို့... ထ “မ” လာနိုင်တော့ပါဘူး...”

သီဟရာဇ်မင်းကြီးသည် ကြွက်သားငယ်လေး၏ အဖြစ်ကို ကြားသောအခါ “စိတ်မကောင်း” ဖြစ်တော်မူသည်။ “အလွန်ပင် သနား” စိတ်ဝင်တော်မူသည်။

“မစိုးရိမ်နဲ့ ကလေးငယ်... ငါက မင်းကို “ဒုက္ခ” မပေးပါဘူး။ မင်းရဲ့ “ဒဏ်ရာ” က “အကြီး” ပဲ။ ငါ မင်းကို “ကူညီ” ပါ့မယ်...”

ထိုသို့ မိန့်တော်မူပြီးနောက်၊ သီဟရာဇ်မင်းကြီးသည် သူ၏ “ပါးစပ်” ဖြင့် ကြွက်သားငယ်လေးကို “အလွန် “နူးညံ့” သော သဘောဖြင့် ကိုက်ယူတော်မူသည်။ “မ “ကျိုး” မ “ပဲ့” မ “နာ” စေရန် “အထူး “ဂရုစိုက်” သည်။ ပြီးနောက် သူ၏ “နန်းတော်” ဖြစ်သော ကျောက်တောင်ထိပ်သို့ “အမြန် “အမော” တကူ ခေါ်ဆောင်တော်မူသည်။

ကျောက်တောင်ထိပ်ရှိ နန်းတော်သို့ ရောက်သောအခါ၊ သီဟရာဇ်မင်းကြီးသည် ကြွက်သားငယ်လေးကို သူ၏ “နุ่ม “နุ่ม” သော “သစ်ရွက်” အခင်းပေါ်တွင် “အိပ်” စေတော်မူသည်။ ပြီးနောက် ကိုယ်တော်သည် “အနီးအနား” တွင် ရှိသော “အသီး” များ၊ “ပန်း” များ၊ “ရေ” များ ကို “အတော် “အသင့်” ရှာဖွေတော်မူပြီး၊ ကြွက်သားငယ်လေးကို “ကျွေးမွေး” သည်။

“အမေ” ဖြစ်သော ကြွက်မကြီးသည်လည်း သားဖြစ်သူကို “ရှာ” မတွေ့သဖြင့် “စိတ် “ပူ” နေသည်။ “အလွန် “ဝမ်းနည်း” နေသည်။ “အလွန် “ကြောက်” နေသည်။ “အသံ “အော်” ခေါ်ရင်း “သား” ကို “လိုက်” ရှာသည်။ “အလွန် “ပင်ပန်း” သည်။ “အလွန် “ကြေကွဲ” သည်။

ထိုအချိန်တွင် “အကူ “အညီ” ကို “ရ” ခဲ့သော ကြွက်သားငယ်လေးသည် “မင်းကြီး “အကူ “အညီ” ကို “ခံ” ရပြီး “အတော် “ကောင်း” မွန်လာသည်။ “နာ “ကျင်” မှု သက်သာလာသည်။

သီဟရာဇ်မင်းကြီးသည် “အသီး “အနှံ” များဖြင့် “ကြွက် “သား” ငယ်လေး၏ “ဒဏ်ရာ” ကို “ဆေး” ကျွေးသည်။ “သစ်ရွက်” များဖြင့် “အိပ်” စရာ “နေရာ” ကို “ပြင်” ဆင်ပေးသည်။ “ရေ “သန့်” များ “တိုက်” ကျွေးသည်။ “မနား “မ “အိပ်” ပဲ “စောင့် “ရှောက်” ပေးသည်။

“အမေ” ဖြစ်သော ကြွက်မကြီးသည် “သား “ဖြစ်သူ” ကို “အော် “ခေါ်” လျက် “အတော် “ကြာ” အထိ “ရှာ” သည်။ “အတော် “ပင်ပန်း” သည်။ “အတော် “စိတ် “ငြိမ်” လာသည်။ “အတော် “အိပ် “ငိုက်” လာသည်။

“အမေ... အမေ...”

ထိုအခါ “သား “ဖြစ်သူ” ၏ “အသံ” ကို ကြားရသည်။ “အလွန် “အံ့ “အ” သွားသည်။ “အလွန် “ပျော် “ရွှင်” သွားသည်။ “အသံ “လာ” ရာဘက်သို့ “အလျင် “အမြန်” လျှောက်သွားသည်။

“သား... သား...”

“သား “ဖြစ်သူ” ကို “တွေ့” သောအခါ “အလွန် “ဝမ်းသာ” သည်။ “အလွန် “အကြင်နာ” ဖြစ်သည်။ “အလွန် “ပျော် “ရွှင်” သည်။

“အမေ... ကျွန်တော်... “မင်းကြီး” က... “ကူညီ” တာပါ...”

ကြွက်မကြီးသည် “သီဟရာဇ်မင်းကြီး” ကို “အလွန် “အံ့ “အ” သွားသည်။ “အလွန် “ကြည် “နူး” သွားသည်။ “အလွန် “ကျေး “ဇူး” တင်သည်။ “ကြောက် “ရွံ့” မှု လုံးဝ “ကင်း “စင်” သွားသည်။

“မင်းကြီး... “ကျေး “ဇူး” တင်ပါတယ်... “အလွန် “အကြင်နာ” ကောင်းမွန်တော်မူပါတယ်...”

သီဟရာဇ်မင်းကြီးသည် “ပြုံး” ၍ “အေး “အေး” ဆေးဆေး “မိန့်” တော်မူသည်။

“မင်းတို့ “အမေ” နဲ့ “သား” ပဲ... ငါက “အကူ “အညီ” ပဲ ပေးတာပါ...”

“ကြွက် “မ” နှင့် “ကြွက် “သား” တို့သည် “မင်းကြီး” ၏ “ကရုဏာ” ကို “အလွန် “ကြည် “နူး” သည်။ “အလွန် “ကျေး “ဇူး” တင်သည်။ “နေ့ “စဉ်” ရက်ဆက် “မင်းကြီး” ကို “လာ “ရောက်” ဖျား “နာ” သည်။ “မင်းကြီး” လည်း “အသီး “အနှံ” များဖြင့် “ကြွက် “သား” ငယ်လေးကို “ကု “စား” ပေးသည်။ “အနာ “ကျက်” လျှင် “မင်းကြီး” က “အိမ် “ပြန်” တော့ဟု “ခွင့် “ပြု” တော်မူသည်။

“ကြွက် “သား” ငယ်လေးသည် “မင်းကြီး” ၏ “ကရုဏာ” နှင့် “အကူ “အညီ” ကို “အလွန် “အမှတ် “ရ” သည်။ “ဘယ် “တော့” မှ “မ “မေ့” နိုင်ပါ။ “တော “တွင်း” ရှိ “အခြား “တိရစ္ဆာန်” များကလည်း “မင်းကြီး” ၏ “စေတနာ” ကို “ကြား “သိ” ကြသောအခါ “အလွန် “လေး “စား” ကြသည်။ “အလွန် “ကြည် “နူး” ကြသည်။

“အချိန် “ကြာ” လေလေ “ကြွက် “သား” ငယ်လေး၏ “အနာ “ကျက်” လေလေ ဖြစ်သည်။ “မင်းကြီး” လည်း “အလွန် “ပျော် “ရွှင်” သည်။

“သားငယ်... မင်းရဲ့ “အနာ” က “ကျက်” ပြီပဲ... “အိမ် “ပြန်” တော့ မင်း “အမေ” ကို “တွေ့” ရအောင်...”

“ကြွက် “သား” ငယ်လေးသည် “မင်းကြီး” ကို “ဦး “ခေါင်း” “ချ” ၍ “ဂါ “ဝ” ပြုသည်။

“မင်းကြီး... “အလွန် “ကျေး “ဇူး” တင်ပါတယ်... “ဘယ် “တော့” မှ “မ “မေ့” ပါဘူး...”

“ကြွက် “သား” ငယ်လေးသည် “အမေ” နှင့်အတူ “ပျော် “ရွှင်” စွာ “အိမ် “ပြန်” သွားသည်။

“သီဟရာဇ်” မင်းကြီး၏ “ကရုဏာ” နှင့် “စေတနာ” သည် “တော “တွင်း” တစ်ခုလုံးတွင် “ထင် “ရှား” လျက် ရှိသည်။ “သားရဲ “တိရစ္ဆာန်” အပေါင်းတို့သည် “မင်းကြီး” ကို “အလွန် “လေး “စား” ကြသည်။

အဆုံးအမ

“စေတနာ” နှင့် “ကရုဏာ” သည် အလွန် အရေးကြီးပါသည်။ သူတစ်ပါးကို ကူညီခြင်းဖြင့် ကိုယ်တော်တိုင်လည်း အကျိုးများသည်။

ဘုရားအဖြစ်သို့ ရောက်ရန် ကျင့်သုံးခဲ့သော ပါရမီ

“မေတ္တာ” ပါရမီ